Cegła, sukno i talerze

Zdjęcia w tym fotoreportażu zrobiliśmy w ciągu jednego dnia, od porannego rozpalania pieca po zgaszenie lamp nad ostatnim stołem. Fotograf przychodził do nas kilka razy, zanim się odważył otworzyć aparat w sali, bo wiedział, że nie wolno mu przeszkadzać gościom. Dlatego kadry pochodzą z godzin, kiedy w lokalu nie było nikogo poza ekipą.

Wnętrza pokazują to, co zostało po mleczarni: cegłę, belki, łuki sklepienia, żelazne szyny w podłodze. Obok widać elementy, które dodaliśmy sami: ciężkie zasłony, lampy w kształcie stożków, długie drewniane stoły z desek ze starej stodoły. Nic tu nie jest udawane, nawet jeśli wygląda jak z filmu.

Stoły do pokera, koło ruletki i półokrągłe stoły blackjacka pokazujemy w półmroku, w którym naprawdę stoją. Światło padające na sukno jest dokładnie takie, jakie widzisz, kiedy schodzisz po schodach: miękkie, żółte, bez odbić. Kuchnię zobaczysz o poranku, kiedy piec jest jeszcze ciepły, a stoły czekają na pierwsze zamówienia.

Do zdjęć wybraliśmy porę, kiedy sala nie jest zapełniona, czyli wczesne popołudnie lub poniedziałek. Wtedy światło z wysokich okien jadalni pada na stoły pod innym kątem i widać każdy sęk w deskach. Kto zobaczy to na własne oczy, zrozumie, dlaczego Artur Zawadzki kupił ten budynek.

Szczególnie lubimy zdjęcie szyny w posadzce jadalni. Prowadziła kiedyś wózki z bańkami od bramy do chłodni i do dziś nikt nie odważył się jej usunąć. Goście przechodzą po niej, nie wiedząc, że stąpają po fragmencie historii zakładu. Zdjęcie pokazuje ją z bliska, razem z cegłami, które ją otaczają.

Zdjęcia kart i żetonów pokazują wyłącznie przedmioty, bez osób. Nie dlatego, że kogoś ukrywamy, tylko dlatego, że to goście decydują, czy chcą się znaleźć w kadrze. Do sali kasyna nie wchodzi nikt z aparatem w trakcie wieczoru.

Jeśli rozpoznajesz siebie w jednym z kadrów i wolisz go nie widzieć, napisz do nas: zdjęcie zniknie w ciągu dnia roboczego. Pozostałych prosimy o uszanowanie praw autorskich i niewykorzystywanie fotografii poza tą stroną bez zgody.