Trzy stoły do pokera, ruletka i blackjack

Do chłodni schodzi się po siedmiu stopniach, które pamiętają jeszcze wózki z masłem. Na dole czeka sala o długości dwudziestu kroków, z łukowym sklepieniem z cegły i podłogą wyłożoną grubym dywanem w ciemnej, głębokiej zieleni. Światło pada wyłącznie na stoły, a reszta pomieszczenia tonie w półmroku, który uspokaja nawet najbardziej niecierpliwych gości.

Trzy stoły pokerowe stoją w jednej linii pod prawą ścianą. Przy pierwszym gramy zawsze w Texas Hold'em, przy drugim na zmianę w Omahę i Seven Card Stud, a przy trzecim w Five Card Draw lub w to, co akurat wybiorą goście. Przy każdym siedzi osiem osób, a nad każdym wisi osobna lampa w kształcie stożka, która rzuca na sukno okrągłą plamę światła.

Ruletka stoi pośrodku sali, na niewielkim podwyższeniu. Koło z zerem obsługuje Aleksandra Fijałkowska, której ruchy są tak spokojne, że goście zaczynają mówić ciszej, zanim jeszcze zapowie rozdanie. Po lewej stronie, pod ścianą, ustawiono dwa półokrągłe stoły blackjacka, przy których mieści się po siedem osób.

Krzesła są ciężkie, drewniane i bez oparć, które przeszkadzają w ruchu. Przy ścianie stoi rząd krzeseł dla tych, którzy chcą patrzeć. Szatnia i toalety czekają na górze, w jadalni, bo na dole nie ma miejsca na nic, co nie służy samej grze. Nie ma tu też telewizorów ani głośników.

Wszystkie rozgrywki odbywają się na żetonach, które nie mają wartości ani poza salą, ani wewnątrz niej. Nikt nie wpłaca, nikt nie wypłaca, nikt nie rozlicza się z wygranej, bo wygranej w pieniądzach tu nie ma. Wieczór mierzy się rozmową, a nie wynikiem.

Automatów w sali nie ma i nigdy nie było. Nie ma też aplikacji, kont graczy ani internetowej wersji naszych stołów. To, co dzieje się w chłodni, dzieje się wyłącznie w chłodni, między ludźmi, którzy siedzą naprzeciwko siebie i patrzą sobie w oczy.